De Vlucht van het Aambeeld
The Flight of the Anvil
Le Vol de l'Enclume
Die Flucht des Ambosses
De Vlucht van het Aambeeld
  • Home
  • Binnen
  • Buiten
  • Licht
  • Metaalsculpturen
  • Nieuws
  • Atelierbeleving
  • Verhalen
  • Blauw Ogend
  • Biografie
  • Contact
    • Stel een vraag
    • Nieuwsbrief
    • Open zondagen
  • Winkel
  • Home
  • Intérieur
  • Extérieur
  • Mobilier idiosyncratique
  • Sculptures
  • Yeux bleutés
  • Biographie
  • Contact
  • Achats
  • Home
  • Design
  • Sculptures
  • Bluish-eyed
  • Biography
  • Contact

Verhalen van het Aambeeld

Waarom ik de as van mijn ouders in een sculptuur verwerkte.

Sommige kunstwerken maak je niet. Ze dienen zich aan.

Histoires de l'Enclume

Pourquoi j'ai intégré les cendres de mes parents dans une sculpture.

Certaines œuvres d'art, on ne les crée pas. Elles s'imposent d'elles-mêmes.

Stories from the Anvil

Why I incorporated my parents’ ashes into a sculpture.

Some works of art aren’t something you create. They simply present themselves.

Geschichten vom Amboss

Warum ich die Asche meiner Eltern in eine Skulptur eingearbeitet habe.

Manche Kunstwerke schafft man nicht. Sie bieten sich einem an.

Afbeelding
Toen herinneringen langzaam begonnen te verdwijnen

Mijn moeder kreeg dementie. Wat volgde was een langzaam proces dat uiteindelijk acht jaar zou duren. Wie dementie van dichtbij meemaakt, weet dat afscheid niet op één moment komt. Herinneringen vervagen, herkenning wordt minder vanzelfsprekend en stukje bij beetje verandert de band met iemand die je je hele leven hebt gekend.
De laatste vijf jaar was werkelijk contact met mijn moeder niet meer mogelijk. Woorden verdwenen, herkenning vervaagde en communiceren zoals vroeger kon niet meer. Toch bleven liefde en verbondenheid bestaan, ook wanneer ze niet langer uitgesproken of zichtbaar konden worden.
Als beeldhouwer ben ik gewend om gevoelens en gedachten te vertalen naar vorm en materiaal. Wat ik in die jaren moeilijk onder woorden kon brengen, begon daarom langzaam een weg te vinden in mijn werk. Niet vanuit een vooropgezet plan, maar vanuit de behoefte om iets tastbaars te maken van een lang en ingrijpend proces van verandering, machteloosheid en afscheid.

Zo ontstond Ode aan J.W.
Quand les souvenirs ont commencé à s'effacer peu à peu

Ma mère a développé une démence. S'en est suivi un long processus qui allait finalement durer huit ans. Ceux qui vivent la démence de près savent que l'adieu ne survient pas en un instant. Les souvenirs s'estompent, la reconnaissance devient moins évidente et, petit à petit, le lien avec une personne que l'on connaît depuis toujours se transforme.
Au cours des cinq dernières années, il n’était plus vraiment possible d’établir un véritable contact avec ma mère. Les mots disparaissaient, la reconnaissance s’estompait et il n’était plus possible de communiquer comme avant. Pourtant, l’amour et le lien affectif ont perduré, même lorsqu’ils ne pouvaient plus s’exprimer ni se manifester.
En tant que sculpteur, j’ai l’habitude de traduire des sentiments et des pensées en formes et en matière. Ce que j’avais du mal à exprimer avec des mots pendant ces années-là a donc peu à peu trouvé sa place dans mon travail. Non pas à partir d’un projet préétabli, mais du besoin de donner une forme tangible à un long et profond processus de changement, d’impuissance et d’adieu.
​
C’est ainsi qu’est née Ode à J.W.
When memories slowly began to fade

My mother developed dementia. What followed was a slow process that would ultimately last eight years. Anyone who has experienced dementia at close quarters knows that saying goodbye does not happen in a single moment. Memories fade, recognition becomes less automatic, and, bit by bit, the bond with someone you have known all your life changes.
For the last five years, genuine contact with my mother was no longer possible. Words disappeared, recognition faded, and we could no longer communicate as we used to. Yet love and connection remained, even when they could no longer be expressed or seen.
As a sculptor, I am used to translating feelings and thoughts into form and material. What I found difficult to put into words during those years therefore slowly began to find its way into my work. Not based on a preconceived plan, but out of a need to create something tangible from a long and profound process of change, powerlessness and farewell.

This is how Ode to J.W. came into being.
Als die Erinnerungen langsam zu verblassen begannen

Meine Mutter erkrankte an Demenz. Was folgte, war ein langsamer Prozess, der letztendlich acht Jahre dauern sollte. Wer Demenz aus nächster Nähe miterlebt, weiß, dass der Abschied nicht in einem einzigen Moment kommt. Erinnerungen verblassen, das Wiedererkennen wird immer schwieriger, und Stück für Stück verändert sich die Bindung zu jemandem, den man sein ganzes Leben lang gekannt hat.
In den letzten fünf Jahren war ein echter Kontakt zu meiner Mutter nicht mehr möglich. Worte verschwanden, die Wiedererkennung verblasste, und eine Kommunikation wie früher war nicht mehr möglich. Dennoch blieben Liebe und Verbundenheit bestehen, auch wenn sie nicht mehr ausgesprochen oder sichtbar werden konnten.
Als Bildhauer bin ich es gewohnt, Gefühle und Gedanken in Form und Material zu übersetzen. Was ich in jenen Jahren nur schwer in Worte fassen konnte, fand daher langsam seinen Weg in meine Arbeit. Nicht aufgrund eines vorgefassten Plans, sondern aus dem Bedürfnis heraus, aus einem langen und tiefgreifenden Prozess des Wandels, der Ohnmacht und des Abschieds etwas Greifbares zu schaffen.
​
So entstand Ode an J.W.
Afbeelding
Natura Inspiratus 2024
​

De eerste versie van de sculptuur ontwierp ik voor Natura Inspiratus 2024 in de Plantentuin Meise. Het werk kreeg een plaats aan de vijver van Kasteel Bouchout.
De omgeving werd een wezenlijk onderdeel van het beeld. Het cortenstaal, het water, de vegetatie en het voortdurend veranderende licht gingen met elkaar in dialoog. Net zoals herinneringen veranderen en vervagen, veranderde ook de waarneming van de sculptuur naargelang het licht, het weer en het standpunt van de bezoeker.
Wat begon als een werk voor een tentoonstelling, bleek tijdens het maken steeds persoonlijker te worden.
Natura Inspiratus 2024
​

​J'ai conçu la première version de cette sculpture pour Natura Inspiratus 2024 au Jardin botanique de Meise. L'œuvre a été installée près de l'étang du château de Bouchout.
L’environnement est devenu une partie intégrante de la sculpture. L’acier Corten, l’eau, la végétation et la lumière en constante évolution entraient en dialogue les uns avec les autres. Tout comme les souvenirs changent et s’estompent, la perception de la sculpture évoluait également en fonction de la lumière, de la météo et du point de vue du visiteur.
Ce qui avait commencé comme une œuvre destinée à une exposition s’est révélé, au fil de sa création, de plus en plus personnel.
Natura Inspiratus 2024
​
I designed the first version of the sculpture for Natura Inspiratus 2024 at the Meise Botanical Garden. The work was installed by the pond at Bouchout Castle.
​The surroundings became an integral part of the sculpture. The Corten steel, the water, the vegetation and the ever-changing light entered into a dialogue with one another. Just as memories change and fade, so too did the perception of the sculpture vary according to the light, the weather and the visitor’s vantage point.
What began as a work for an exhibition turned out to become increasingly personal during its creation.
Natura Inspiratus 2024
​

​Die erste Version der Skulptur entwarf ich für Natura Inspiratus 2024 im Botanischen Garten von Meise. Das Werk erhielt einen Platz am Teich von Schloss Bouchout.
Die Umgebung wurde zu einem wesentlichen Bestandteil der Skulptur. Der Cortenstahl, das Wasser, die Vegetation und das sich ständig verändernde Licht traten miteinander in einen Dialog. So wie sich Erinnerungen verändern und verblassen, veränderte sich auch die Wahrnehmung der Skulptur je nach Licht, Wetter und Blickwinkel des Besuchers.
Was als Werk für eine Ausstellung begann, entwickelte sich während des Schaffensprozesses immer mehr zu etwas Persönlichem.
Een louterend creatieproces

Het creëren van Ode aan J.W. werd voor mij veel meer dan het vervaardigen van een metaalsculptuur.
Na jaren van langzaam afscheid nemen, waarin werkelijk contact met mijn moeder uiteindelijk niet meer mogelijk was, kreeg wat ik moeilijk onder woorden kon brengen eindelijk een vorm. Tijdens het werken aan het beeld vonden verdriet, machteloosheid, liefde en afscheid langzaam hun plaats.
Het werken met staal — een materiaal dat kracht, weerstand en duurzaamheid uitstraalt — stond daarbij in scherp contrast met de kwetsbaarheid en vergankelijkheid van het verhaal dat ik wilde vertellen.
Het creatieve proces werkte voor mij bijzonder louterend. Niet omdat het verdriet daardoor verdween, maar omdat ik het kon omzetten in iets tastbaars. Laag na laag groeide niet alleen de sculptuur, maar ontstond ook ruimte voor aanvaarding en herinnering.
​
Misschien is dat één van de redenen waarom ik kunst maak: sommige gevoelens laten zich moeilijk in woorden vatten, maar kunnen wel een vorm krijgen.
Un processus de création purificateur

La création de Ode à J.W. a représenté pour moi bien plus que la simple réalisation d’une sculpture en métal.
Après des années passées à faire lentement mes adieux, au cours desquelles tout contact véritable avec ma mère était finalement devenu impossible, ce que j’avais du mal à exprimer a enfin pris forme. Au fil de la réalisation de la sculpture, la tristesse, l’impuissance, l’amour et l’adieu ont peu à peu trouvé leur place.
Le fait de travailler l’acier — un matériau qui incarne la force, la résistance et la durabilité — offrait un contraste saisissant avec la fragilité et le caractère éphémère de l’histoire que je souhaitais raconter.
Ce processus créatif s’est avéré particulièrement cathartique pour moi. Non pas parce que la tristesse s’est ainsi dissipée, mais parce que j’ai pu la transformer en quelque chose de tangible. Couche après couche, non seulement la sculpture a pris forme, mais un espace s’est également ouvert pour l’acceptation et le souvenir.
​

C’est peut-être l’une des raisons pour lesquelles je fais de l’art : certains sentiments sont difficiles à exprimer avec des mots, mais peuvent prendre une forme.
A cathartic creative process

For me, creating Ode to J.W. became so much more than simply crafting a metal sculpture.
After years of slowly saying goodbye, during which genuine contact with my mother was ultimately no longer possible, what I had struggled to put into words finally took shape. Whilst working on the sculpture, grief, powerlessness, love and farewell gradually found their place.
Working with steel — a material that exudes strength, resilience and durability — stood in sharp contrast to the fragility and transience of the story I wanted to tell.
The creative process was particularly cathartic for me. Not because it made the grief go away, but because I was able to transform it into something tangible. Layer by layer, not only did the sculpture take shape, but space also opened up for acceptance and remembrance.
​
Perhaps that is one of the reasons why I make art: some feelings are difficult to put into words, but they can take on a form.
Ein läuternder Schaffensprozess

Die Entstehung von Ode an J.W. war für mich weit mehr als nur die Herstellung einer Metallskulptur.
Nach Jahren des langsamen Abschieds, in denen ein echter Kontakt zu meiner Mutter letztendlich nicht mehr möglich war, nahm das, was ich nur schwer in Worte fassen konnte, endlich Gestalt an. Während der Arbeit an der Skulptur fanden Trauer, Ohnmacht, Liebe und Abschied langsam ihren Platz.
Die Arbeit mit Stahl – einem Material, das Kraft, Widerstandsfähigkeit und Beständigkeit ausstrahlt – stand dabei in scharfem Kontrast zur Zerbrechlichkeit und Vergänglichkeit der Geschichte, die ich erzählen wollte.
Der kreative Prozess wirkte für mich besonders befreiend. Nicht, weil dadurch die Trauer verschwand, sondern weil ich sie in etwas Greifbares umwandeln konnte. Schicht für Schicht wuchs nicht nur die Skulptur, sondern es entstand auch Raum für Akzeptanz und Erinnerung.
​
Vielleicht ist das einer der Gründe, warum ich Kunst schaffe: Manche Gefühle lassen sich nur schwer in Worte fassen, können aber eine Form annehmen.
Van sculptuur naar herinneringsbeeld

Na Natura Inspiratus 2024 voelde ik dat het verhaal van de sculptuur nog niet voltooid was.
Ik besloot het werk aan te passen zodat het een permanente plaats binnen kon krijgen. Daarbij ontwierp ik een nieuwe sokkel. In die sokkel verwerkte ik de as van mijn beide ouders.
Op dat moment veranderde de betekenis van het werk definitief.
Ode aan J.W. was niet langer alleen een sculptuur over het dementieproces van mijn moeder. Het werd een persoonlijk herinneringsbeeld voor mijn beide ouders – een blijvend eerbetoon waarin hun aanwezigheid letterlijk deel uitmaakt van het kunstwerk.
De la sculpture à l'œuvre commémorative

Après Natura Inspiratus 2024, j'ai senti que l'histoire de cette sculpture n'était pas encore achevée.
J'ai décidé d'adapter l'œuvre afin qu'elle puisse trouver une place permanente. Pour cela, j'ai conçu un nouveau socle. Dans ce socle, j'ai intégré les cendres de mes deux parents.
À ce moment-là, la signification de l'œuvre a définitivement changé.
Hommage à J.W. n’était plus seulement une sculpture sur le processus de démence de ma mère. Elle est devenue un monument commémoratif personnel dédié à mes deux parents – un hommage durable dans lequel leur présence fait littéralement partie intégrante de l’œuvre d’art.
From sculpture to memorial

After Natura Inspiratus 2024, I felt that the story of the sculpture was not yet complete.
I decided to adapt the work so that it could be given a permanent home. To this end, I designed a new plinth. I incorporated the ashes of both my parents into that plinth.
At that moment, the meaning of the work changed irrevocably.
Ode to J.W. was no longer merely a sculpture about my mother’s journey with dementia. It became a personal memorial to both my parents – a lasting tribute in which their presence is literally part of the artwork.
Von der Skulptur zum Erinnerungsbild

Nach Natura Inspiratus 2024 hatte ich das Gefühl, dass die Geschichte der Skulptur noch nicht abgeschlossen war.
Ich beschloss, das Werk so anzupassen, dass es einen dauerhaften Platz finden konnte. Dazu entwarf ich einen neuen Sockel. In diesen Sockel verarbeitete ich die Asche meiner beiden Eltern.
In diesem Moment veränderte sich die Bedeutung des Werks endgültig.
Ode an J.W. war nicht mehr nur eine Skulptur über den Demenzverlauf meiner Mutter. Es wurde zu einem persönlichen Erinnerungsbild für meine beiden Eltern – eine bleibende Hommage, in der ihre Präsenz buchstäblich Teil des Kunstwerks ist.
Een plaats voor herinnering

Staal wordt vaak gezien als hard, koud en onverzettelijk. Juist daarom vind ik het zo'n bijzonder materiaal om emoties mee uit te drukken. Het kan kracht dragen, maar ook kwetsbaarheid. Het kan beschermen, verbinden en iets bewaren.
In Ode aan J.W. komen voor mij die tegenstellingen samen.
Het beeld vertelt over verdwijnen en blijven, over afscheid en verbondenheid, over kwetsbaarheid en kracht. Maar bovenal is het een plaats geworden voor herinnering.

Een kunstwerk kan iemand niet terugbrengen en verdriet niet wegnemen. Maar het kan wel een plaats geven aan wat je nooit wilt verliezen.
Un lieu dédié au souvenir

L'acier est souvent perçu comme un matériau dur, froid et inflexible. C'est précisément pour cette raison que je le trouve si particulier pour exprimer des émotions. Il peut incarner la force, mais aussi la vulnérabilité. Il peut protéger, relier et préserver quelque chose.
Dans Ode à J.W., ces contrastes se rejoignent à mes yeux.
La sculpture évoque la disparition et la permanence, l’adieu et le lien, la fragilité et la force. Mais avant tout, elle est devenue un lieu de mémoire.

Une œuvre d’art ne peut pas ramener quelqu’un à la vie ni effacer la tristesse. Mais elle peut offrir un espace à ce que l’on ne veut jamais perdre.
A place for remembrance

Steel is often seen as hard, cold and unyielding. That is precisely why I find it such a special material with which to express emotions. It can convey strength, but also vulnerability. It can protect, connect and preserve.
In Ode to J.W., these contrasts come together for me.
The sculpture speaks of disappearing and remaining, of farewell and connection, of vulnerability and strength. But above all, it has become a place for remembrance.

A work of art cannot bring someone back or take away grief. But it can provide a place for what you never want to lose.
Ein Ort der Erinnerung

Stahl wird oft als hart, kalt und unnachgiebig wahrgenommen. Gerade deshalb finde ich ihn als Material so besonders, um Emotionen auszudrücken. Er kann Stärke vermitteln, aber auch Verletzlichkeit. Er kann schützen, verbinden und etwas bewahren.
In Ode an J.W. vereinen sich für mich diese Gegensätze.
Die Skulptur erzählt vom Verschwinden und vom Bleiben, vom Abschied und von der Verbundenheit, von Verletzlichkeit und Stärke. Vor allem aber ist sie zu einem Ort der Erinnerung geworden.

Ein Kunstwerk kann niemanden zurückbringen und Trauer nicht lindern. Aber es kann dem, was man niemals verlieren möchte, einen Platz geben.
Afbeelding
Over het kunstwerk
​
​
Ode aan J.W. is een monumentale metaalsculptuur en persoonlijk herinneringsbeeld, vervaardigd uit cortenstaal, inox en epoxy. De sculptuur is 290 cm hoog en werd oorspronkelijk ontworpen voor Natura Inspiratus 2024 in de Plantentuin Meise.
Bekijk de metaalsculptuur Ode aan J.W.
Verhalen van het Aambeeld

​Achter ieder werk schuilt een verhaal. Over inspiratie, staal, kunst, herinneringen en het creatieve proces.

​Wil je af en toe een nieuw verhaal rechtstreeks uit mijn atelier ontvangen?
Volg de Verhalen
À propos de l'œuvre d'art
​​
Hommage à J.W. est une sculpture monumentale en métal et un monument commémoratif personnel, réalisée en acier Corten, en inox et en époxy. La sculpture mesure 290 cm de haut et a été initialement conçue pour Natura Inspiratus 2024 au Jardin botanique de Meise.
Découvrez la sculpture métallique « Hommage à J.W. »
Histoires de l'Enclume

Derrière chaque œuvre se cache une histoire. Une histoire d'inspiration, d'acier, d'art, de souvenirs et de processus créatif.

Souhaitez-vous recevoir de temps en temps une nouvelle histoire en direct de mon atelier ?
Suivez les histoires
About the artwork
​​
Ode to J.W. is a monumental metal sculpture and a personal memorial, crafted from Corten steel, stainless steel and epoxy. The sculpture is 290 cm high and was originally designed for Natura Inspiratus 2024 at the Meise Botanical Garden.
View the metal sculpture Ode to J.W.
Stories from the Anvil

Behind every piece of work lies a story. About inspiration, steel, art, memories and the creative process.
​
Would you like to receive a new story straight from my studio every now and then?
Follow the Stories
Über das Kunstwerk
​​
Ode an J.W. ist eine monumentale Metallskulptur und ein persönliches Erinnerungsdenkmal aus Cortenstahl, Edelstahl und Epoxidharz. Die Skulptur ist 290 cm hoch und wurde ursprünglich für die Ausstellung „Natura Inspiratus 2024“ im Botanischen Garten von Meise entworfen.
Sehen Sie sich die Metallskulptur „Ode an J.W.“ an.
Geschichten vom Amboss

​Hinter jedem Werk verbirgt sich eine Geschichte. Über Inspiration, Stahl, Kunst, Erinnerungen und den kreativen Prozess.

Möchtest du ab und zu eine neue Geschichte direkt aus meinem Atelier erhalten?
Geschichten abonnieren
Proudly powered by Weebly
  • Home
  • Binnen
  • Buiten
  • Licht
  • Metaalsculpturen
  • Nieuws
  • Atelierbeleving
  • Verhalen
  • Blauw Ogend
  • Biografie
  • Contact
    • Stel een vraag
    • Nieuwsbrief
    • Open zondagen
  • Winkel